Page 152 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Ποτάμια να 'ναι οι σκέψεις σου μα λίμνες τα

όνειρα σου...
Και καταρράκτες κάμε τα, όσα γι αυτά
ανασαίνεις...
Σκότωνε όσους δαίμονες, τα όνειρα σου

γδέρνουν...
Και πίστευε τα “Σ' ΑΓΑΠΩ” που από ψυχές
πηδούνε...

Ανάσες είμαστε μωρέ... Με δύναμη γιομάτες.

Ανάσες κι εσύ ρούφαγε, ζωή αν θες να έχεις.
Πόσο θα ζουν οι ενοχές, βαθιά μέσ στην
ψυχή σου;
Πόσο εσύ θα τους κρατάς, χώρο να ζουν μ'

ανέσεις;