Page 156 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Κι ο ήλιος βρε αγάπησε, μ' έρωτα τη

σελήνη...
Γι αυτό, το φως της χάρισε, νύχτες να μην τη
σκιάζουν...
Πόσες φωτιές θα άναβες, δαίμονες για να

κάψεις;
Και πόσες άλλες πυρκαγιές φόβους να
τσουρουφλίζεις;

Είναι βαρύ το τίμημα μιας άνοιξης να

ξέρεις...
Της άνοιξης που στην ψυχή, λιακάδες θα
προσδίδει...

Μα αξίζει οι δυνάμεις σου, εκεί ν'
αναλωθούνε...
Για να 'χεις πάντα στην ψυχή μια άνοιξη
ανθισμένη.