Page 155 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Έμαθες κάπου να κοιτάς... Μα, είν' ο

ουρανός σου;
Είν' άραγε τα όνειρα, που θα 'θελες να
ζήσεις;
Ή μοναχά κλεφτές ματιές, στα όνειρα σου

ρίχνεις;
Πώς αν εσύ τα ντρέπεσαι, αυτά κοντά σου να
'ρθουν;

Όχι... Δεν είναι οι ξαστεριές που
εξαφανιστήκαν...

Που κιότεψαν τα βλέμματα, είναι και δεν τις
βλέπουν.
Κι οι ουρανοί σου μάτια μου, ταβάνια να μη
γίνουν...

Ανάγκη έχουμ' ουρανούς κι όχι κενά
ταβάνια...