Page 126 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Δε ζουν μονάχες οι ψυχές... Αυτό στο ξανά

λέω.
Μονάχα άμα διπλώσουνε κι ανάσες
μοιραστούνε...
Η Εύα ανάγκη τον Αδάμ, μα κι ο Αδάμ την

Εύα...
Έτσι το σύμπαν πρόβλεψε, τη μοναξιά να
σβήσει...

Και ο Θεός το γνώριζε, πως μόνος δεν
υπάρχεις...

Αν κάποιο χέρι κάπου βρεις και άγγιγμα του
νιώσεις,
ζήτα του και μια αγκαλιά, μέσα της να
κουρνιάσεις.

Κι αν θα στη δώσει, φύλα την, σαν κόρη
οφθαλμού σου...