Page 67 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Σου 'χα ορκιστεί πως κάποτε, τ' άστρα δικά

μας θα 'ταν...
Σου 'χα ορκιστεί, πως δε θα δεις, μέρες
συννεφιασμένες...
Μα βρήκε τρόπους η ζωή και όνειρα

γκρεμίζει...
Και τα φτερά μας έκοψε, πολλά μικρά
κομμάτια...

Πού το κουράγιο τώρα πια, να βρεις να

πορπατήσεις;
Πώς να πετάξεις σ' ουρανούς, που
αφιλόξενοι 'ναι;

Σε καταιγίδες πέσαμε και τα φτερά
βραχήκαν...
Και με βρεγμένα τα φτερά, ποιος ουρανός, σ'
αντέχει;