Page 41 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Μα τίποτα δεν τέλειωσε. Θυμήσου... Ζεις

ακόμη...
Και όσο ζεις βρε άνθρωπε, στιγμές ν’
αναμοχλεύεις...
Γιατί στιγμές είν’ η ζωή. Στιγμές για να τις

ζήσεις...

Πόσα καντάρια σύννεφα, θέλει μια

καταιγίδα;
Και πόσα άστρα να θρηνούν, το φως τους το
χαμένο;

Ξημέρωσε βρε άνθρωπε, τα άγρια θεριά σου,
που στην ψυχή σου κατοικούν, μ' αγάπη δε
γνωρίζουν...
Πώς να κρυφτεί, πού να θαφτεί, του ήλιου

τόση λάμψη;