Page 44 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ
P. 44
Πόσο το φως ενός κεριού, όνειρα να φωτίζει;
Το ύφος μας στυγνό, στεγνό, γιομάτο από
πόνο...
Μας πνίγουν μι' ανελέητη σιωπή και μια
ανία...
Ζωγράφισε το παρελθόν, τραγούδια βάλε
στο παρόν...
Όνειρα για το μέλλον κι επάνω του
σεργιάνι...
Πόσες χιλιάδες όνειρα, τα κάψαμε στο
δρόμο;
Πόσες ανάσες χάσαμε απ' τις αναπνοές μας...
Γιατί αμετανόητοι, να είμαστε διαβάτες;
