Page 36 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Γιατί ‘ναι ανυπόταχτες πάντοτε οι καρδιές

τους...
Κι οι ανυπόταχτες καρδιές, αρώματα
ευωδιάζουν...
Αρώματα που και ψυχές μπορούν να

ηρεμούνε...
Αρώματα που κι όνειρα μπορούνε να
γεννούνε...

Γιατί μονάχα λευτεριές στους ουρανούς

αντέχουν...
Πώς θα μπορούσαν άλλωστε να
περιοριστούνε;

Πώς να τη χάσουν όλη αυτή, την
απεραντοσύνη,
αφού την έχουν κτήμα τους; Πάντα θα τους

ανήκει...