Page 182 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Καπνός να γίνοντ' οι σκιές που σκιάζουν σου

το δρόμο.
Και μακριά σου μάτια μου, αγέρας να τις
διώχνει...
Πόσο να κάμουν δυο στιγμές, απέραντης

γαλήνης;
Πόσο πουλάτε, πείτε μου, μία οκά από
γέλιο...

Για πες... Με πόσα δάκρυα, μια πίκρα σου
ξεπλένεις,
όσο τσιγάρου η φωτιά, τα σωθικά σου καίει;

Και ο καπνός ομίχλη σου, το βλέμμα που
θολώνει...
Γυάλιζε τα χαμόγελα, τις λύπες να

τυφλώνεις...