Page 178 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Και που όσα σε πονέσανε, μέσα της θα τα

κλίνει...
Μια κραυγή που λευτεριά του “είναι” σου
θα γένει...
Αυτή η κραυγή που δεν τολμάς, χρόνια να

την κραυγάσεις...
Και που σου καίει τα σωθικά, σαν πυρκαγιά
αναμμένη...

Βγαλ' τη... Ναι... Φώναξε τη δυνατά...
Πρέπει τώρα να φύγει...
Και θα 'σαι ελεύθερος μετά... Αναστολές μην

έχεις...
Θυμήσου... Όσο την κρατάς μέσα στα
σωθικά σου,
τόσο σου καίει το “Είναι” σου... Γρήγορα

πέταξε την...