Page 184 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Και φώναζε την δυνατά, όπου σκλαβιά σε

πνίγει...
Το χρώμα πάρε απ' τις πληγές, κόκκινα να
τη ντύσεις...
Μην είδες άραγε ποτέ, όνειρα μεθυσμένα;

Κι αν είδες... Πώς μεθύσανε; Άραγε
αναρωτιόσουν;

Στα “ΘΕΛΩ” μάθε τα “ΜΠΟΡΩ” υπόκλιση
να κάμουν.
Αυτός θα ‘ναι ο τρόπος σου, εμπόδια να

σαλταίρνεις.
Τοίχοι ψηλοί να μη μπορούν το βήμα σου ν'
αλλάξουν.

Ντουβάρια να γκρεμίζονται, από ψυχής
αντάρες.