Page 140 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Με διαίσθηση να προχωράς. Η όραση δε

φτάνει...
Πόσα τα μάτια σου να δουν, αν έχεις
παρωπίδες;
Ζάχαρη να 'χεις να σκορπάς κι αλάτι στη

ζωή σου...
Πώς μία άνοστη ζωή, νόστιμη αλλιώς να
κάμεις;

Υπάρχουν μωρέ άνθρωποι, που δε θωρούν
αγάπη;
Άρα πώς ανασαίνουνε; Πώς άραγε να ζούνε;
Τι νόημα έχει η ζωή, αγάπη αν δε ρουφήξεις;

Και αν μέσα στα πνευμόνια σου, αυτή δεν
πλημμυρίσει;