Page 116 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Μην τα αφήσεις να χαθούν, ανάσες να τους

δίνεις.
Κι έπειτα απ' τις ανάσες τους κι εσύ να
ανασαίνεις...
Όσο τα όνειρα σου ζουν κι αγέρα αναπνέουν,

οι φόβοι σου δε θα τολμούν, κάπου να σε
αγγίξουν...

Πόσα απ' τα καλοκαίρια σου, μέσ' στην
ψυχή σου μείναν;
Πόσους χειμώνες πέρασες; Πόσο σε

σημαδέψαν;
Άνοιξη ένωσες ποτέ, μέσα σου ν' ανατέλλει;
Ή μόνο από φθινόπωρα, θυμάσαι

πρωτοβρόχια;