Page 112 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Θέλω κι εσύ να με θωρείς, να με προσέχεις

λίγο...
Χρόνια πολλά με ξέχασες, μόνο μου σε μια
άκρη...
Μα ήρθε τώρα η στιγμή κι εγώ χαρά να

νιώσω.
Μου το χρωστάει η ζωή... Κι εσύ μου έχεις
χρέη...

Κάμε την πέτρα την καρδιά... Κι αν είπα δυο
κουβέντες,
να δώκεις τόπο στην οργή και να με

συγχωρήσεις...
Και να μου δώκεις έπειτα δέκα κιλά
ευτυχίας...

Δεν είναι δα τόσο πολύ, αυτό που σου
ζητάω...