Page 32 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Δεν είναι δα κι απίθανο, το χέρι να σου

πιάσει,
έν' άλλο χέρι δυνατό, που και αυτό ανάγκη,
θα έχει ένα άγγιγμα απ' το δικό σου χέρι...
Και χέρι, χέρι σύννεφα, μπορείς να

κατακτήσεις...

Όνειρα να ‘χεις να σκορπάς, στους ουρανούς
τριγύρω...

Και να τ’ αφήνεις να πετούν ψηλά για ν’
ανασαίνουν...
Απ’ τις ανάσες παίρνουνε ζωή τα όνειρα
σου...

Κι αυτά τα όνειρα μετά, ζωή σε σένα
δίνουν...