Page 168 - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Κι άστρα θα φέγγουν ουρανούς, αιώνια τις

νύχτες.
Ρίξε κλεφτές δύο ματιές, στου ορίζοντα τη
ράχη...
Την απεραντοσύνη του, πέρνα την στην

ψυχή σου,
για να 'χει χώρο έπειτα, όνειρα ν'
ανασαίνει...

Απ' τις ανάσες της ζωής, ζωή να σου
χαρίζει...

Βρε λεβεντιά στη λογική, δε θα βρεις... Δεν
υπάρχει...
Στην τρέλα ζει η λεβεντιά κι όνειρα
αναμοχλεύει...

Στην τρέλα ζήσε και εσύ, αν θες χαρές να
ζήσεις...